28.4.17

De quodam dicto Japonico aliisque de rebus

Nuper didici Japonicum dictum 一期一会 (ichigo ichie), quod forsan reddi potest 'unus in vita conventus'. Adagium ad conventus theæ bibendæ spectare videtur, at en explicatio quam nuper novi (inest et fabella nubeculata non indigna quin legatur): 一期一会.

Licet ille sit sensus, mihi de eis cogitare occucurrit quæ semel tantum in vita feci, de eis quoque quæ ne semel quidem quamvis cupiverim. Tum hoc haicu scripsi:

Semel in vita.
Illud 'ichigo ichie'
animum excitat.

Ceterum cum etiam haud multo ante modis elegiacis studere cœperim, distichon pangere conatus sum:

Quo delecteris fuse fert hora benigna:
   dedecori non est, quod placeat capias.

Poeta non sum natus, nihilominus placet Latinos numeros colere cum more Romano tum etiam Japonico more. In quos modos animum plus aliquotiens his diebus intendi:

Duo passeres
inter frondes vescuntur.
At frigidulumst.

❦ ❦

Inopinato
dum sisto vespa venit
ad fenestram. Heu!

❦ ❦

Considens passer
in ramulo, quem movent
leviter auræ.


Jam passerculus
in eodem ramulo
silens cernitur.

❦ ❦

In commeatu
periclitatur feles,
errat incerta.

❦ ❦

Passer mature
percutiens ramulum
rostrum exacuit.

❦ ❦

Parvulus cactus
juxta meam fenestram
quietus vivit.

Obiter de dicto illo quærens præterea didici id in Japonia additum esse nomini quod est Forrest Gump.



16.4.17

Haicua, quæ adhuc scripsi

Dudum haicua edo apud Google+, quorum cum perdita crediderim antiquiora, ea hic quoque colligere statui. Apparent ab ultimo usque ad primum. 


Caveas pati
non est acalanthidum,
liberæ canunt.

In memoriam patris.


Romæ versatur
Tomitana puella.
Nihil miratur.


Cantum demittit
ex altiore loco
cupidus turdus.


Oræ populi
frondes flantibus auris
versicolores.


Volitat albus
levisque papilio.
Per viam, rædæ.


Passer saliens
super insulæ tectum
caudam agitat.


Breviter tacta
cito de manu cadit
labilis aqua.


Animam ducit
per noctem inflammatam
Doctor Mysticus.


Inter veteres
eadem in arbore
fructus recentes.


Luminis orbe
ramos hactenus nudos
lampas illustrat.


Arbor vicina
de fenestra videtur
jam viridior.


Olebat vesper
Martio dimidio
madidam herbam.


Acalanthides
binæ sidunt in ramis,
evolant cito.


Incipit alter
Dominicus Martius
lumine florens.


Nonis Martiis.
Arbores, rædæ, viæ
nebula madent.


Occidit dies
inter nimbos terramque
lumen effundens.


Dum loquuntur
Lusitani cantitant
natura docti.


Sahariana
nebula cælum velat:
caligo verna.


Jam hirundines
domum circumvolitant.
Advesperascit.


Machina sonat.
Valetudinario
grylli non adsunt.


Semper videtur
sicut nunc fluit Anas
amnis fluxisse.


Tenuissimus
vitæ sudor vanescit
matris ultimus.



Cingitur caro
carnem intrans vibratque
corpus amantis.


Rivulus factus
copia pluviarum
aptus natando.


Cælo sereno
in horto lusorio
cæspes albescens.

Ad Alexandram Ramos Maldonado.

14.4.17

De quodam Ovidii versu

His diebus legere cœpi epistulam Nasonis primam earum ex Tomitana terra missarum, ubi versus hos repperi:

Adjuvat in bello pacatæ ramus olivæ:
   proderit auctorem pacis habere nihil?

“Auctorem pacis” periphrasis est pro Augusto, quem liber habet tamquam deum laudandum. “Fert liber Æneaden”, pergit Ovidius paulo post; Brutum ante rogaverat: “Si dubitas de me, laudes admitte deorum / et carmen dempto nomine sume meum”.

At de versibus illis cogitanti mihi venit in mentem utrum etiam intellegere liceat Nasonem in terra Tomitana “pacis habere nihil”. 

11.4.17

“Erat in civitate Sabina Poppæa…”

Nuper pelliculam spectavi cui index QUO VADIS est. Tum plura scire cupivi de Poppæa uxore Neronis, cum allectus essem a luminibus vultus Patriciæ Laffan, quæ Sabinam illam in tæniola agit.

Patricia Laffan Poppæam agens

Patriciæ Laffan vultui bene convenit quod de Poppæa fert Tacitus: “rarus in publicum egressus, idque velata parte oris, ne satiaret adspectum”.

At “huic mulieri cuncta alia fuere præter honestum animum”. Quid fecerat ut talem sententiam mereret? “Famæ numquam pepercit, maritos et adulteros non distinguens; neque affectui suo nec alieno obnoxia, unde utilitas ostenderetur, illuc libidinem transferebat”.

Etiam apud Tacitum didici Othonem, qui maritus quoque Poppææ fuit, provinciæ Lusitaniæ præfectum fuisse “ne in urbe æmulatus [Neroni] ageret”. De qua re, distichon hoc a Suetonio relatum:

Cur Otho mentito sit, quæritis, exsul honore?
  Uxoris mœchus cœperat esse suæ.

20.3.17

Ænigma intempestivum

Heri fabulam Eduardi Mendoza legebam De Pomponii Flatus mira peregrinatione. Pomponio quondam inedia lassitudineque deliranti apparuerunt vulpes et corvus ille caseum ore tenens, quæ bestiæ hoc colloquium habuerunt:

CORVUS
Misellum virum, famelicum fessumque in terra aliena!
VULPES
Si tantam tibi movet misericordiam, da ei caseum tuum.
CORVUS
Tu semper studes me orbare caseo. Quin potius eum pædico?
VULPES
Quando talia fecit corvus?
CORVUS
At dimidium facti est cœpisse.
VULPES
Exspecta. Aliquid melius in mentem venit. Ei proponamus ænigma. Dic, Pomponi, quid est super homine et sub homine, ante vitam et post mortem?

Hodie cum locum amico exposuissem, commentatus est: “Sunt tot modi pædicandi!”

12.3.17

Davidis historia

Semper in eadem Hispanica regione habitavi qua nunc versor. At aliquot annos munere functus sum alio in oppidulo, unde mecum attuli statuam Davidis cujus imaginem ostendo.


Solebant quotannis ad scholam venire auxiliares —ut dicimus— sermocinandi: juvenes præsertim Americani ex Fœderatis Civitatibus septentrionalibus, qui loquelam suam veriorem præbentes magistros Hispanos Anglicæ linguæ in docendo adjuvant, dum ipsi Hispanorum sermonem discunt.

Cum equidem magister sim linguæ Hispanicæ necnon cupidus essem Anglicæ discendæ, duobus annis licuit scholas privatas mihi depecisci, quas munus meum exercendo solvi. Ratio hæc erat: semel in hebdomade binas per horas conveniebamus, alteram Hispanicæ datam Anglicæ alteram.

* * *
K. e Carolina Septentrionali venerat, Raleia ex urbe. Quam contigit sede carere, mihi autem cubiculum domi esse supervacaneum. Excepta hora ad hebdomadem constituta solebamus Hispanice loqui, nam ad hunc finem venerat ea; attamen per ejus sermonem America sæpius lucebat, multa præter linguam discendam animum alliciebant. Etiam K. ex Etruria mihi attulit dono Davidis statuam.

6.3.17

“Discite Donatum, pueri”

In otiis scholasticis opus Valahfridi lego cui titulus est Latein ist tot, es lebe Latein! Ibi hodie distichon Johannis Glandorpii hoc inveni:

Discite Donatum, pueri, puerilibus annis;
     Ne spretus juvenes vos notet atque senes.

Quod legens in mentem venerunt verba quæ sodalis meus quidam dicere solebat: “Ei, qui puer non studuit, adulto studendum est” (El que no estudia de chico tiene que estudiar de grande).